Si Yaya at ang Aking Pitutoy

Si Manang Paning ang kinamulatan kong yaya noong aking tsayldhud. Dahil madalas na nasa opis ang aking mga masisipag na peyrents, si Manang Paning ang aking kasa-kasama. Hindi pa ako noon nag-iiskul.

Nays si Yaya. Madaldal at at may pagkamali-mali. ‘Yong tipong kapag ginugulat ko siya ng “Babarilin kita! Eto na! Bang bang bang!”, bigla siyang kukubli sa gilid ng aming ref. O kaya’y ipananangga ang bilao habang tili nang tili.

Marami akong kalokohang ginawa kay Yaya. Pa-ispoyld epek kunwari. Yaya’s boy, kung may termino mang gano’n.

Madalas, kapag pinabibihisan ako ni Mama para magsimba, kinokontra ko si Yaya. Kapag hinahanda na niya ang aking polo at islaks, aayaw ako. Ipagpipilitan ko ang aking paboritong jumper na may Winnie the Pooh sa harap. Bigla namang sasabihin ni Yaya:

“Naku, bata ka! Eh tatlong beses mo nang nasusuot ‘yan!”

Wala naman silang magawa, lalo na si Mama. Kesa naman isama nila ako sa simbahan na umiiyak. Mas okey na ‘yong may konte akong amoy. Konte lang naman. At mawawala naman ‘yon sa Johnson’s Baby Powder.

Marahil, impluwensiya ni Yaya ang pagre-resaykel ko ng pantalon noong nasa kolehiyo na ako. Madalas, inaabot ng mahigit isang linggo ang aking maong.

Si Yaya ang nagpapaligo noon sa akin. Pinapatong niya ako sa aming lababo. Katabi ko ang baldeng may tubig. Inaagaw ko sa kanya madalas ang tabo para paliguan ang aking sarili.

Si Yaya naman, babawiin sa akin ang tabo. Hahawakan ang aking mga kamay. Tutudyu-tudyuin niya ako:

“Sige, kunin mo ‘yan at kakagatin ko ‘yang pitutoy mo!”

At muli ko namang aagawin ang tabo. Siyempre, seryoso si Yaya. Seryoso sa kanyang biro. Madalas niyang ginagawa ang mga paglalambing na ‘yon: pagpupog ng halik sa aking leeg, kili-kili, pusod, at singit. Kinakagat-kagat at sinusubo-subo rin niya ang aking pitutoy. Ako naman, naiihi sa kaiilag, sa katatawa.

Minsan nga, hindi ko napigilan ang pinipigilang wiwi sa pantog habang nasa taas ako ng lababo. Subu-subo noon ni Yaya ang aking pitutoy nang pumuswit ang aking wiwi. Tawanan ang mga tao sa aming bahay habang natatawang-naluluhang sumusuka si Yaya sa lababo.

Pas porward….

Matagal na panahon na rin pala ang mga eksenang iyon. Lumuwas na ako patungong Maynila para mag-aral at magtrabaho. May pamilya na rin ngayon si Yaya sa Malabon. Kapag nagkikita kami, walang sandaling hindi namin napag-uusapan ang jumper at wiwi moments na iyon, labimpitong taon na ang nakararaan.

Advertisements

8 thoughts on “Si Yaya at ang Aking Pitutoy

  1. walang naging epekto yun sa yo? hehehehe first time ko lang makabasa ng ganyan.. buti okay lang sa mga magulang mo na ginaganyan ka noong bata ka pa.. hehehehe

    Like

  2. Ngayon ko lang to nabasa.

    Ang madalas kong nakikita ang mga ina na pinupupog ng halik ang pututoy ng kanilang sanggol

    Ganun talaga siguro sila kaalaga sa mga supling.

    🙂

    Like

  3. bilis ng panahon no?

    nice memory , maswerte ka sa yaya mo (walang halong berde) hahha…

    kasi mukang lab na lab ka nya. wheee…

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s