Tren

Mula PhilAm Life, sumakay kami ni Mama sa LRT papuntang Baclaran.

Siksikan sa tren. Hindi ko maigalaw ang aking mga paa dahil siguradong may maaapakan ako. Humawak ako sa overhead railing habang nakayapos naman si Mama sa aking braso.

“Alam mo,” kuwento ni Mama, “noong bata ka pa, pumunta tayong tatlo ng papa mo dito sa Maynila. First time mo rito.”

“Ilang taon ako nun?” tanong ko.

“Five… six yata,” sabi niya. “Nasa Monumento tayo nun. Papunta tayong Cubao. Isang sakay lang yun sa bus, ha? Galing Monumento. Ikaw naman, pinilit mo kami ng papa mo na sumakay sa LRT. ‘Doon tayo sa dumadaan sa langit,’ sabi mo habang nginunguso’t tinuturo ang LRT, ‘doon tayo sa dumadaan sa langit.’ Sabi namin, hindi, kasi mapapalayo tayo. Iikutin natin ang Maynila para lang makarating sa Cubao. Eh ayaw mong makinig. Umatungal ka ng iyak. ‘Doon nga sa langit,’ sabi mo. Ano pa nga ba’ang magagawa namin ng papa mo? Eh di sumakay tayo sa LRT. Monumento hanggang Baclaran din yun. Nainis na ang papa mo. Pero wala kaming magawa. Ang ginawa mo pa, Dios mio, hindi pa man tayo nakakababa ng LRT, natulog ka na. Eh di pasan-pasan ka ng papa mo nang bumaba kami sa Baclaran. ‘Tingnan mo ang batang ‘to,’ sabi ng papa mo, ‘pinilit tayong sumakay dito sa dumadaan sa langit tapos biglang matutulog.”

Advertisements

6 thoughts on “Tren

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s