Ang Ama

Tatlong taong gulang ako nang sunduin ako ni Lola sa Cayabon para raw may kasama sila ni Lolo sa kanilang bahay. Hindi ko alam kung bakit pumayag sina Papa at Mama. Apat na oras kaming naglakbay ni Lola sakay ng motor sa dagat. Sa gitna ng laot, parang walang hangganan ang tubig. Hindi rin maaninag ang tiyan ng dagat. Sa napakaraming pagkakataong nasa gitna ako ng laot, na nangyayari kapag isinasama ako ni Lola papunta sa kabisera o tuwing dumadalaw kami sa Cayabon, ang tanging nagpapaalala sa akin na ang mundo ay hindi lamang binubuo ng tubig-dagat at kalangitan ay ang paniniwala kong balang araw babalik din ako sa amin at panghabangbuhay na makakasama sina Papa, Mama, at aking mga kapatid.

Tahamik at mahiyain ako noon sa Panguiranan, ang baryo nina Lola. Ang tangi kong kaibigan ay ang kapitbahay naming si Ernie. Lagi niya akong sinasamahan sa tabing-dagat kapag nagpapalutang ako ng laruang bangka. Kabisado ko ang wikang Ilonggo na ginagamit sa baryo pero pinili kong magmukmok sa bahay. Nagdrowing ako nang nagdrowing. Nagbasa nang nagbasa. Hanggang sa maging kaibigan ko ang mga krayola at salita. Ipinakita nila sa akin ang iba pang mundo bukod sa pag-iisa at pangungulila.

Ngunit nagsawa rin ako sa ilusyon. Nangyari ito noong dumalaw kami ni Lola sa Cayabon. Akala nila’y pangkaraniwang dalaw lang iyon. Hindi pala. Ang kuwento sa akin ni Mama kapag pinag-uusapan namin ang bagay na ito, noong dumating daw kami ni Lola sa bahay, niyakap ko agad si Papa. At hindi na ako bumitaw. Hindi na. Si Lola ay bumalik sa Panguiranan na mag-isa.

Kapag naririnig ko ang salitang “kabataan,” ang unang pumapasok sa isip ko ay ang mga panahong isinasama ako ni Papa sa kanyang trabaho. Nakadestino siya noon sa Bangad, isang baryong nakakubli sa kabundukan ng Masbate. Prinsipal siya noon sa elementarya, at dahil umaabot nang dalawang oras ang maalikabok na biyahe papunta sa eskwelahang iyon, napilitan si Papa na matulog sa kanyang opisina at hintaying matapos ang linggo para makauwi sa Cayabon. Sa opisina kung saan siya pumipirma ng mga dokumento at tumatanggap ng mga panauhin sa araw ay doon din siya nagluluto, naliligo, at kumakain pagkatapos ng trabaho.

May folding bed siya sa opisina. Kapag kasama niya ako, ako ang pinahihiga niya sa folding bed habang siya naman ay sa banig na nakalatag sa sahig.

Kapag humihilik na si Papa, pinakikiramdaman ko ang paligid. Pinanonood ko ang baga ng katol at ang kurtinang ipinaghehele ng amihan.

At matutulog akong nakangiti.●

Advertisements

8 thoughts on “Ang Ama

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s