Sunong

Mula sa loob ng aircon na bus na sandaling pumarada at nagbaba ng pasahero sa EDSA, natanaw ko ang Balintawak Market. Maraming tao. Umuulan kaya’t maputik ang kanilang mga paa. Nilalangaw ang isang puwesto ng mga isda. Naninilaw ang puting sando ng mga matadero dahil sa malamlam na sinag ng bombilya. Maitim ang burak na dumadaloy mula sa nilalampasong sahig ng pamilihan patungo sa kalsada — sa silong ng bus na aking sinasakyan.

Napasinghap ako sa langsang nagkandarapang sumuot sa bukas na pinto ng bus. Sinalubong nito ng halik ang pasaherong bumaba, kapagdaka’y isa-isa ring nakipagniig sa aming mga pasaherong naiwan. At muli kong nasamyo ang amoy ng aming mangingisdang kapitbahay sa probinsiya kapag galing siya sa laot, o ang mga pinatutuyong isdang kinukuyog ng langaw matapos makalimutang hanguin ng batang nakalimot at nahumaling sa chinese garter habang bumubuhos ang ulan.

Naalala ko si Papa. Maraming beses na rin kaming napagawi sa lugar na ito. Madalas siyang magpasama sa akin para mamili ng mga gamit na iuuwi niya sa Masbate. Minsan, nang mapadaan kami sa mismong lugar na ito, nabanggit niya, “Noong nagmamasteral ako, lagi akong pinagdadala ng lola mo ng tuyo galing probinsiya. Ibenta ko raw. Dito ako noon nagde-deliver sa Balintawak.”

May himig ng pait ang bawat pangungusap ni Papa sa tuwing nagkukuwento siya tungkol sa kaniyang kabataan. Para siyang batang hindi binilhan ng laruan ng kaniyang magulang, at ngayo’y nagsusumbong sa isang galanteng ninong. At tulad ng basang pisngi ng EDSA, nangislap sa nagbabantang luha ang kaniyang balintataw. Kundi nga lang niya pinapalitan ng ngiti. Busilak na ngiti.

Minsan, noong bata pa ako, nakausap ko ang isa sa mga naging guro ni Papa. Noon ko lang siya nakausap, pero kung ituring ako’y parang kaniyang apo. Hinalikan ako sa pisngi, niyakap, at mahigpit na niyapos ang aking kamay (o marahil iyon ay isang eksaheradong pakikipagkamay). Sabik na sabik siyang nagkuwento: “Yang papa mo, ang sipag-sipag niyan. Umaabsent yan noon para lang maglako ng mga kakanin. Nililibot niya ang baryo, sunong-sunong ang bilao. Minsan naman ay lumiliban para mag-araro….” Pag ganito na ang usapan, laging kinukurot ang puso ko. Hinahagilap agad ng mga mata ko si Papa. Minsa’y nagta-type siya sa kaniyang computer. Paperworks yata na inuwi niya sa bahay. Minsa’y nagpapabunot ng uban sa mga bata naming kapitbahay. Dalawampu’t limang sentimo raw ang bayad sa kanila sa bawat puting hiblang madadagit ng tyani. Pambaon sa pagpasok sa eskwela kinabukasan.

Sumara ang pinto ng bus. Inis na inis ang mga pasahero sa nakulong na langsa. Pero walang magawa. Lahat ay kailangang suminghot. Ako man ay naparami ng singhot. Nakangiti akong suminga sa panyo at saka sumandal sa malambot na headrest ng upuan ng bus.

Advertisements

One thought on “Sunong

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s